ความกว้างในโลกของเด็ก

IMG_8282.jpg

เราเคยเดินเล่นในเกียวโตแล้วก็ไปพบกับเด็กน้อยสามคนนี้ที่กำลังวิ่งซุกซน ปีนเหล็กราวบันได ยั้วเยี้ย

เค้าชอบการเล่นเป็นชีวิตจิตใจและก็ไม่กลัวที่จะเล่นกับคนแปลกหน้าด้วย เรากับเพื่อนก็เข้าไปแจมกับน้องๆด้วยความซุกซน แต่ในใจก็กังวลนิดๆว่าจะดีเหรอ เพราะถ้าเป็นที่ไทยแล้ว ถ้าขุ่นแม่มาเห็นแล่วล่ะก็ อาจจะดุลูกว่าทำไมถึงไปเล่นกับคนแปลกหน้า (ถึงหน้าตาดี แต่แปลกหน้าก็ไว้ใจไม่ได้นะลูก!! รู้มั้ย blah blah เผลอๆอาจเรียกตำรวจมาจับเราด้วยซ้ำ)

เคยสงสัยเหมือนกันว่าทำไมที่ญี่ปุ่นพ่อแม่ถึงไว้ใจปล่อยให้ลูกวิ่งเล่นกับเพื่อนตามลำพัง และถ้าเข้า ป.1 แล้วก็ปล่อยให้เดินไปโรงเรียนเองซะงั้น

คำตอบก็คือ การสร้างความเป็นผู้ใหญ่ สร้างความรับผิดชอบในตัวเด็ก ให้เริ่มรู้จักพึ่งพาตัวเอง โชคดีของสังคมญี่ปุ่นก็คือควมมปลอดภัยที่สูงมาก ไม่ค่อยน่าเป็นห่วงถ้าจะให้ออกไปโรงเรียนหรือไปเล่นโดยลำพัง และส่วนมากก็จะไม่มีพวกโจรไปหลอกลวง ถึงจะพยายามล่อลวง ก็มีกล้องวงจรปิดทั่วเมือง มีเพื่อนบ้าน ยามในพื้นที่ ละตำรวจคอยดูแล

แต่ถึงจะปลอดภัยแแค่ไหน คุณแม่ชาวญี่ปุ่นก็จะสร้างข้อตกลงกับลูกไม่ให้วิ่งไปไกลเกินขอบเขตที่กำหนด และถ้าถึงเวลาที่ต้องกลับบ้าน ก็ต้องมีวินัย คอยดูนาฬิกาหรือพอได้ยินเสียงเพลงที่จะเปิดตอนเวลาห้าโมงผ่านทางวิทยุในชุมชนแล้ว ก็ต้องแยกย้ายกันกลับบ้าน

เราก็เลยขอลองทดสอบว่า ถ้าเราชวนน้องๆไปเล่นที่อื่น จะไปมั้ย ก็เลยถามทีเล่น ว่าไปเดินเล่นรอบนึงกันมั้ย แล้วก็กลับมาที่สนามนี้

น้องๆก็ตอบด้วยเสียงฉะฉาน ทรงพลัง ที่ไร้ความลังเลว่า “ไม่ได้” “ไม่ไป” ไม่มีความเสียดาย (ว้า..) ที่แสดงท่าทีที่อยากไปแต่อย่างใด … แล้วเพราะอะไรล่ะ เค้าบอกพูดตอบว่า “แม่ไม่ให้ไป” เป็นอันว่าพวกพี่ๆก็ควรหยุดชักจูงน้องไปในทางที่ผิด เพื่อนเราก็ถามต่อว่า แล้วเคยไปไกลสุดที่ไหนล่ะ น้องๆก็บอกว่าโรงเรียนเค้าก็อยู่แถวนี้ ไกลสุดก็แค่แม่น้ำคาโม ทางทิศตะวันออก (ห่างไปไม่เกิน 5 เมตร) อันนั้นแม่พาไป

พอเราบอกน้องว่า ตะกี้ขี่จักรยานมาจากแม่น้ำคาโมแหละ น้องถึงกับรู้สึกว่ามันไกลมากๆๆเลย อย่าพูดถึงการไปเมืองโอซาก้า หรือแม้แต่ประเทศไทยเลย เค้าคงรู้สึกว่า โคตรรรไกลแบบต้องนั่งยานอวกาศไป

คิดไปคิดมาโลกของเด็กของเราบ้านอยู่แถวสาทร พอได้ยินคำว่า สุขุมวิท ก็รู้สึกไกลแล้ว ยิ่งตอนที่ไม่มีรถไฟฟ้ายิ่งรู้สึกไกล

ถึงแม้เด็กจะเต็มไปด้วยความซน ความอยากรู้อยากเห็น รักความสนุก แต่ก็ยังเป็นวัยที่โลกของเขายังถูกจำกัดไปด้วยกรอบที่ผู้ปกครอง และคุณครูตั้งไว้ โดยมีคำว่า ความปลอดภัย เป็นเหตุผลในการจำกัดกรอบนี้

ตั้งแต่วันนั้นที่คุยกับน้องๆก็ผ่านมา 4 ปีแล้ว อยากกลับไปสนามเด็กเล่นนั้นอีก ไปดูว่าน้องๆอยู่ไหนกันแล้ว อาจจะไม่ได้วิ่งเล่นที่นั่นแล้วก็เป็นได้ แต่ก็แอบอยากรู้จักว่าที่เล่นที่ใหม่ และโลกที่ใหญ่ขึ้นของน้องนั้น ถ้าเราชวนไปเดินเล่น ขี่จักรยานข้างๆแม่น้ำคาโม เค้าจะยอมไปด้วยมั้ย

หรือเราอาจกลับเป็นผู้ถูกเชิญให้ไปที่อื่นๆที่เรายังไม่รู้จักก็เป็นได้

โลกนี้มันกว้างจริงๆ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s