โลกคือเพื่อนของเรา 世界は友達

คุณครูท่านหนึ่งที่เราจะไม่มีวันลืมเลย คือคุณครูโรงเรียนกวดวิชาในเมืองเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น ตอนที่เป็นนักเรียนที่ญี่ปุ่น เราทำงานพิเศษเป็นครูสอนภาษาอังกฤษให้กับนักเรียนประถมและมัธยมในโรงเรียนกวดวิชาในเกียวโตแห่งนี้ อาจารย์ใหญ่ชื่ออาจารย์อิชิอิ เป็นคุณลุงที่ร่างกายแข็งแรง อารมณ์ดี และก็เห็นรอยยิ้มบนหน้าของแกตลอดเวลา เป็นทั้งผู้สอนนักเรียนเอง และก็เป็นผู้ดูแลสารทุกข์สุขดิบของนักเรียน เหมือนเป็นพ่ออีกคนนึงเลยว่าก็ได้ โดยเฉพาะช่วงสอบที่เห็นนักเรียนเครียดๆ ก็มีอาจารย์ท่านนี้แหละที่คอยสอน คอยให้กำลังใจ เชียร์ลูกศิษย์ทุกๆคนจนเรียนจบแต่ละเทอมๆ เข้ามหาวิทยาลัยได้ดิบได้ดีกัน ความพิเศษของโรงเรียนกวดวิชานี้ ก็คือความรักในการสอนของอาจารย์อิชิอิท่านนี้แหละ และการตกแต่งห้องเรียน บอร์ดต่างๆ แทนที่จะเป็นรูปโปรโมทว่านักเรียนที่นี่สอบติดคณะโน่นนี่ ได้เหรียญทองนะ เป็นที่หนึ่งของโรงเรียนนะ แต่ผนังถูกตกแต่งด้วยกระดาษซีร็อกA4ที่เป็นรูปภาพของอาจารย์อิชิอิกับเพื่อนๆจากหลากหลายประเทศ รวมถึงภาพอาจารย์ปีนเขา และจดหมายที่เขียนจากเพื่อนๆจากไต้หวัน เนปาล และประเทศอื่นๆ ที่เขียนมาหาอาจารย์ สมัยที่อาจารย์อิชิอิหนุ่มๆ เค้าเป็นนักเดินทาง นักผจญภัยตัวยงเลย ไปปีนภูเขาเอเวอร์เรส ไปเนปาลอยู่ที่นั่นหลายปี มีรูปภาพของอาจารย์ใส่เสื้อหนาวหนาๆ ถ่ายอยู่หน้าเทือกเขา ในคลาสภาษาอังกฤษ อาจารย์จะชอบเล่าเรื่องที่อาจารย์ไปพบเจอมาสมัยหนุ่มๆ เป็นการสร้างแรงบัลดาลใจให้นัดเรียนเรียนภาษา ที่แปลกคือ วันแรกของวิชาภาษาอังกฤษที่เราไปสอน อาจารย์กลับให้เราสอนวิธีทักทายเป็นภาษาไทย เลยสอนคำว่า "สวัสดี" และก็สอนนับ หนึ่ง.. สอง.. สาม.. สี่.. ห้า.. เพิ่งมารู้ว่านักเรียนที่นี่นับเลข 1 ถึง 5... Continue Reading →

ความกว้างในโลกของเด็ก

เราเคยเดินเล่นในเกียวโตแล้วก็ไปพบกับเด็กน้อยสามคนนี้ที่กำลังวิ่งซุกซน ปีนเหล็กราวบันได ยั้วเยี้ย เค้าชอบการเล่นเป็นชีวิตจิตใจและก็ไม่กลัวที่จะเล่นกับคนแปลกหน้าด้วย เรากับเพื่อนก็เข้าไปแจมกับน้องๆด้วยความซุกซน แต่ในใจก็กังวลนิดๆว่าจะดีเหรอ เพราะถ้าเป็นที่ไทยแล้ว ถ้าขุ่นแม่มาเห็นแล่วล่ะก็ อาจจะดุลูกว่าทำไมถึงไปเล่นกับคนแปลกหน้า (ถึงหน้าตาดี แต่แปลกหน้าก็ไว้ใจไม่ได้นะลูก!! รู้มั้ย blah blah เผลอๆอาจเรียกตำรวจมาจับเราด้วยซ้ำ) เคยสงสัยเหมือนกันว่าทำไมที่ญี่ปุ่นพ่อแม่ถึงไว้ใจปล่อยให้ลูกวิ่งเล่นกับเพื่อนตามลำพัง และถ้าเข้า ป.1 แล้วก็ปล่อยให้เดินไปโรงเรียนเองซะงั้น คำตอบก็คือ การสร้างความเป็นผู้ใหญ่ สร้างความรับผิดชอบในตัวเด็ก ให้เริ่มรู้จักพึ่งพาตัวเอง โชคดีของสังคมญี่ปุ่นก็คือควมมปลอดภัยที่สูงมาก ไม่ค่อยน่าเป็นห่วงถ้าจะให้ออกไปโรงเรียนหรือไปเล่นโดยลำพัง และส่วนมากก็จะไม่มีพวกโจรไปหลอกลวง ถึงจะพยายามล่อลวง ก็มีกล้องวงจรปิดทั่วเมือง มีเพื่อนบ้าน ยามในพื้นที่ ละตำรวจคอยดูแล แต่ถึงจะปลอดภัยแแค่ไหน คุณแม่ชาวญี่ปุ่นก็จะสร้างข้อตกลงกับลูกไม่ให้วิ่งไปไกลเกินขอบเขตที่กำหนด และถ้าถึงเวลาที่ต้องกลับบ้าน ก็ต้องมีวินัย คอยดูนาฬิกาหรือพอได้ยินเสียงเพลงที่จะเปิดตอนเวลาห้าโมงผ่านทางวิทยุในชุมชนแล้ว ก็ต้องแยกย้ายกันกลับบ้าน เราก็เลยขอลองทดสอบว่า ถ้าเราชวนน้องๆไปเล่นที่อื่น จะไปมั้ย ก็เลยถามทีเล่น ว่าไปเดินเล่นรอบนึงกันมั้ย แล้วก็กลับมาที่สนามนี้ น้องๆก็ตอบด้วยเสียงฉะฉาน ทรงพลัง ที่ไร้ความลังเลว่า "ไม่ได้" "ไม่ไป" ไม่มีความเสียดาย (ว้า..) ที่แสดงท่าทีที่อยากไปแต่อย่างใด ... แล้วเพราะอะไรล่ะ เค้าบอกพูดตอบว่า "แม่ไม่ให้ไป"... Continue Reading →

Blog at WordPress.com.

Up ↑